Bij Michael de Kok wordt de voorstelling van het landschap een mentaal beeld, of zoals hij zelf benoemt, een nabeeld, een impressie die op het netvlies blijft nazinderen, maar ook een beeld van het idee landschap.
Over het algemeen stelt hij met weinig details de betekenisstructuur van het landschap schematisch voor. In de natuurlandschappen primeert het weidse, het eindeloze. Hij maakt als het ware het sublieme zichtbaar. Zijn landschappen zijn naar de verte opgebouwd, alsof het essentiële onderwerp de verte zelf is.
Zijn kleurgebruik benadrukt mee de sfeer van deze nabeelden, ze zijn getaand, vervaagd, gewassen.
Het licht in deze doeken is daarbij niet het zonlicht, dat alles scherp afbakent en zware schaduwen werpt. Het licht doemt op vanuit het landschap zelf.
Het ervaren van landschappen en in het bijzonder berglandschappen, is zeer specifiek. Alles is hier gericht op het kijken. De weidse omgeving, de vergezichten, maken dat niets fysisch tastbaar nabij lijkt. Het is geen plaats om te handelen, alleen om te kijken en te ondergaan.
Van de meeste natuurlandschappen gaat een indrukwekkende rust uit, want door de afstandelijke beschouwing verschijnt het landschap als een harmonisch gestructureerd geheel. Het roept een soort esthetisch sacraal gevoel op.
Flor Bex
|
